Βιέννη – Ανησυχία για τις επαγγελματικές φιλοδοξίες ορισμένων μαθητριών της εκφράζει εκπαιδευτικός που εργάζεται εδώ και 14 χρόνια σε σχολείο της Βιέννης.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, σε συζήτηση που είχε πέρυσι με μια τάξη, οι 13χρονες μαθήτριες δήλωσαν ότι δεν σκοπεύουν να εργαστούν στο μέλλον, αλλά θεωρούν πως θα μπορούν να ζουν από κοινωνικά επιδόματα εάν αποκτήσουν πολλά παιδιά.
Η καθηγήτρια, η οποία μίλησε ανώνυμα στην αυστριακή εφημερίδα Heute, παρουσιάζει την εμπειρία αυτή ως ένδειξη όσων την προβληματίζουν στο σχολικό της περιβάλλον. Πρόκειται για τη δική της περιγραφή συζητήσεων σε συγκεκριμένη τάξη και όχι για έρευνα που αποτυπώνει τις απόψεις των μαθητών στη Βιέννη.
Η συζήτηση με τις μαθήτριες για εργασία και επιδόματα
Όπως υποστηρίζει η εκπαιδευτικός, κανένα από τα κορίτσια της συγκεκριμένης τάξης δεν εξέφρασε ενδιαφέρον να ακολουθήσει επάγγελμα. Αντίθετα, οι μαθήτριες φέρονται να συνέδεσαν την απόκτηση πολλών παιδιών με την προσδοκία ότι η κρατική οικονομική στήριξη θα τους επέτρεπε να μη δουλέψουν, θεωρώντας έτσι λιγότερο σημαντικές τις σπουδές και την επαγγελματική κατάρτιση.
Η ίδια εκτιμά ότι, για ορισμένους νέους, η σκέψη της προσφυγής στην αυστριακή υπηρεσία απασχόλησης AMS μετά το σχολείο φαίνεται να αντικαθίσταται από την ιδέα της απόκτησης παιδιών χωρίς επαγγελματική σταδιοδρομία. Διευκρινίζει πάντως ότι δεν αμφισβητεί την προσφορά των μητέρων, αναφέροντας πως γνωρίζει γονείς που φροντίζουν υπεύθυνα και με αφοσίωση τα παιδιά τους.
Η καθηγήτρια αποδίδει μέρος του προβλήματος στις στάσεις που, κατά την άποψή της, μεταδίδονται μέσα στην οικογένεια. Φτάνει μάλιστα να υποστηρίξει ότι κάποιοι γονείς αντιμετωπίζουν τα παιδιά ως πηγή χρημάτων. Μετά από επανειλημμένες συζητήσεις στην τάξη, διαπίστωσε μια φαινομενική αλλαγή στη στάση των κοριτσιών, χωρίς να γνωρίζει αν αυτή θα διατηρηθεί.
Προβληματισμός για τη συμπεριφορά και τις ανάγκες στο σχολείο
Η εκπαιδευτικός περιγράφει επίσης δυσκολίες συγκέντρωσης και συνεργασίας με τους μαθητές της. Ισχυρίζεται ότι ορισμένα παιδιά δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν ακόμη και για πέντε δευτερόλεπτα ή να αποδεχθούν μια άρνηση, ενώ εκτιμά ότι περίπου ένας στους δύο μαθητές αρνείται να εκτελέσει κάποια εργασία όταν του ανατεθεί.
Παράλληλα, αναφέρει ότι στο σχολείο της οι μαθητές με ανάγκες συμπερίληψης έχουν αυξηθεί από μια μικρή ομάδα πριν από πέντε χρόνια σε περισσότερους από 24 σήμερα. Τα στοιχεία αυτά αφορούν, σύμφωνα με την ίδια, το συγκεκριμένο σχολικό περιβάλλον και δεν τεκμηριώνουν από μόνα τους τις αιτίες των δυσκολιών που περιγράφει.
Η καθηγήτρια δηλώνει ότι ανησυχεί για το μέλλον των παιδιών και για τον τρόπο με τον οποίο θα ενταχθούν αργότερα στην κοινωνική και επαγγελματική ζωή της Αυστρίας. Παρότι, όπως λέει, η ικανοποίησή της από το επάγγελμα έχει μειωθεί, σκοπεύει να συνεχίσει τις συζητήσεις με τους μαθητές της.
