Βάδη-Βυρτεμβέργη – Το εμβληματικό φεστιβάλ στο κάστρο της Χαϊδελβέργης γιορτάζει φέτος έναν αιώνα ζωής, προσφέροντας στο κοινό ένα πλούσιο πρόγραμμα θεατρικών και μουσικών παραστάσεων. Η φετινή διοργάνωση αποτελεί ταυτόχρονα το κύκνειο άσμα του καλλιτεχνικού διευθυντή Holger Schultze, ο οποίος αποχωρεί έπειτα από 15 χρόνια απόλυτα επιτυχημένης πορείας, αφήνοντας πίσω του έναν θεσμό με βαθιές ρίζες και ταραχώδη ιστορία.
Τα σημαντικότερα με μια ματιά
- Το επετειακό πρόγραμμα των εκδηλώσεων θα διαρκέσει μέχρι τις αρχές Αυγούστου.
- Τα Heidelberger Schlossfestspiele συμπληρώνουν φέτος 100 χρόνια από την πρώτη τους διοργάνωση το 1926.
- Ειδική έκθεση για την ιστορία του θεσμού φιλοξενείται στο κάστρο έως τις 2 Αυγούστου.
Η δημιουργία και τα πρώτα φιλόδοξα βήματα
Η ιδέα για την καθιέρωση του θεσμού γεννήθηκε το 1926 από τον δημοσιογράφο Rudolf Karl Goldschmit και τον σκηνοθέτη Gustav Hartung, οι οποίοι οραματίστηκαν ένα αντίπαλο δέος στο φημισμένο φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ. Με την οικονομική στήριξη της πόλης, του κράτους και της τοπικής βιομηχανίας φιλοξενίας, το εγχείρημα πήρε σάρκα και οστά. Οι πρώτες παραστάσεις περιλάμβαναν κλασικά αριστουργήματα, όπως το «Όνειρο Θερινής Νυκτός» του Σαίξπηρ και ο «Αρχιφαούστ» του Γκαίτε.
Ο πήχης τέθηκε εξαρχής πολύ ψηλά. Με τη συμμετοχή αναγνωρισμένων πρωταγωνιστών, πολυμελών θιάσων που απαριθμούσαν περίπου 30 ηθοποιούς και 150 κομπάρσους, καθώς και την κατασκευή μιας εντυπωσιακής κερκίδας 1.000 θέσεων, οι διοργανωτές στόχευαν άμεσα στην προσέλκυση του αμερικανικού τουριστικού κοινού.
Η σκοτεινή περίοδος και η προσωρινή παύση
Παρά το δυναμικό ξεκίνημα, το 1929 ξέσπασε η πρώτη σοβαρή καλλιτεχνική και οικονομική κρίση, η οποία επιδεινώθηκε ραγδαία από την αντισημιτική προπαγάνδα του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, που απαιτούσε τη συμμετοχή αποκλειστικά καλλιτεχνών «γερμανικής καταγωγής». Μετά το 1933, ο θεσμός ενσωματώθηκε στον κρατικό μηχανισμό ως Reichsfestspiele, υπό την αιγίδα του υπουργού προπαγάνδας Joseph Goebbels.
Παραστάσεις όπως το «Götz von Berlichingen» με τον διάσημο ηθοποιό Heinricht George λειτούργησαν ως οχήματα της ναζιστικής ιδεολογίας. Τα αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα οδήγησαν τελικά στην αναστολή του φεστιβάλ το 1939. Μεταπολεμικά, οι προσπάθειες αναβίωσης στη δεκαετία του 1950 απέτυχαν λόγω δραστικών περικοπών, βυθίζοντας τον θεσμό σε αδράνεια για 16 ολόκληρα χρόνια.
Η τουριστική αναβίωση και η νέα ταυτότητα
Η ολική επαναφορά σημειώθηκε το 1974, με πρωτοβουλία του τοπικού οργανισμού τουρισμού, ο οποίος στόχευε και πάλι στο αμερικανικό κοινό. Το όχημα για αυτή την επιτυχία ήταν η ελαφριά οπερέτα «The Student Prince», η οποία αποδείχθηκε τεράστια εμπορική επιτυχία, μετατρέποντας τα Heidelberger Schlossfestspiele σχεδόν αποκλειστικά σε φεστιβάλ μουσικού θεάτρου. Ωστόσο, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990, η μονοδιάστατη αυτή προσέγγιση οδήγησε σε κατακόρυφη πτώση της προσέλευσης, αναγκάζοντας τους ιθύνοντες να αναζητήσουν μια νέα καλλιτεχνική πυξίδα.
Η σύγχρονη εποχή και η επετειακή διοργάνωση
Η σημερινή μορφή του φεστιβάλ διαμορφώθηκε το 2001 από τον τότε καλλιτεχνικό διευθυντή Günther Beelitz, ο οποίος επανέφερε την πολυφωνία, εντάσσοντας στο πρόγραμμα θέατρο, μουσική και παραστάσεις για παιδιά, αξιοποιώντας παράλληλα νέους χώρους μέσα στο κάστρο.
Φέτος, οι θεατές μπορούν να απολαύσουν έργα όπως ο «Cyrano de Bergerac», ο «Frankenstein» και η διάσημη όπερα «Carmen», παράλληλα με ατμοσφαιρικά κονσέρτα. Όσοι επιθυμούν να εμβαθύνουν στη μακρόχρονη ιστορία του θεσμού, μπορούν να επισκεφθούν την ειδική έκθεση που φιλοξενείται στο κτίριο Ottheinrichsbau του κάστρου της Χαϊδελβέργης, η οποία θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 2 Αυγούστου.
