Ελλάδα – Μια συγκλονιστική περιπέτεια υγείας με πρωταγωνιστή έναν δωδεκάχρονο από την Ελβετία ανέδειξε με τον πλέον εμφατικό τρόπο τα αντανακλαστικά και την ανθρωποκεντρική προσέγγιση του εθνικού συστήματος υγείας.
Το περιστατικό έλαβε χώρα πριν από μερικές εβδομάδες στους Λειψούς, όταν ο ανήλικος υπέστη σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Η άμεση παρέμβαση του αγροτικού ιατρού του νησιού, ο οποίος προχώρησε σε κρίσιμη διάγνωση για σακχαρώδη διαβήτη, πυροδότησε μια γιγαντιαία επιχείρηση διάσωσης.
Η οικογένεια αγνοούσε πλήρως την ύπαρξη της συγκεκριμένης πάθησης, γεγονός που καθιστούσε τα επόμενα λεπτά εξαιρετικά κρίσιμα για τη ζωή του.
Άμεσα στήθηκε γέφυρα σωτηρίας για την ασφαλή απομάκρυνση του παιδιού από την περιοχή. Ο δωδεκάχρονος μεταφέρθηκε αρχικά με πλωτό μέσο στο νοσοκομείο της Λέρου, προκειμένου να σταθεροποιηθεί η κατάστασή του. Ακολούθως, κρίθηκε απολύτως επιβεβλημένη η αεροδιακομιδή του.
Ένα στρατιωτικό ελικόπτερο Σινούκ ανέλαβε τη μεταφορά του ανήλικου ασθενούς στο νοσοκομείο της Ρόδου, όπου του παρασχέθηκε πλήρης ιατρική φροντίδα.
Η μητέρα του παιδιού προχώρησε στη σύνταξη μιας εκτενούς επιστολής προς τις δημοτικές αρχές. Μέσα από το κείμενο, η ξένη υπήκοος εξέφρασε τη βαθιά της ευγνωμοσύνη προς το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, υπογραμμίζοντας την ταχύτητα και την αφοσίωση με την οποία αντιμετωπίστηκε το περιστατικό.
Έκανε ειδική μνεία στη στάση των απλών πολιτών των Λειψών, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν αμέσως προσφέροντας σπιτικό φαγητό και στέλνοντας με ταχυμεταφορές προσωπικά αντικείμενα της οικογένειας που είχαν μείνει πίσω.
Η σύγκριση των συστημάτων περίθαλψης και η θεσμική παρέμβαση
Η επιστολή της μητέρας δεν περιορίστηκε μόνο στις ευχαριστίες, αλλά προχώρησε σε μια αυστηρή σύγκριση μεταξύ των παροχών στην Ελλάδα και τη χώρα της.
Όπως κατέγραψε η ίδια, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας στη Ρόδο προέκυψε έντονη διαφωνία μεταξύ των Ελλήνων ιατρών και των ξένων αρχών.
Η ελβετική πλευρά, με γνώμονα την οικονομική διάσταση της μεταφοράς, προσπάθησε να επιβάλει τον επαναπατρισμό του ανήλικου χωρίς τη συνοδεία της μητέρας του.
Το ιατρικό προσωπικό της Ρόδου αρνήθηκε κατηγορηματικά αυτή την προοπτική. Οι παιδίατροι επέμειναν αυστηρά πως η μεταφορά πρέπει να γίνει με τη μητέρα παρούσα, γεγονός που τελικά επικράτησε έναντι των γραφειοκρατικών πιέσεων.
Η υπογράφουσα την επιστολή τόνισε πως στην Ελλάδα προτεραιότητα είχε αποκλειστικά ο άνθρωπος και όχι το κόστος νοσηλείας. Το συγκεκριμένο γεγονός σχολιάστηκε δημόσια και από την ηγεσία του υπουργείου Υγείας.
Η αρμόδια πολιτική ηγεσία χρησιμοποίησε την επιστολή ως απόδειξη της γενναιοδωρίας του ελληνικού συστήματος περίθαλψης, αναφέροντας πως οι επικριτές του θα αναθεωρούσαν εάν χρειάζονταν νοσηλεία στη βόρεια Ευρώπη.
Τονίστηκε παράλληλα πως η ευκολότερη πρόσβαση στο εγχώριο σύστημα αποτελεί κρίσιμο πλεονέκτημα απέναντι σε χώρες όπου οι γραφειοκρατικές καθυστερήσεις δυσχεραίνουν τις ιατρικές εξετάσεις.
Ο επαναπατρισμός του ασθενούς και η προσδοκία της επιστροφής
Ο δωδεκάχρονος τελικά επέστρεψε στην πατρίδα του συνοδευόμενος από ειδική ιατρική ομάδα. Η συγκεκριμένη αποστολή ανέλαβε την ασφαλή μετακίνηση του ασθενούς, αφού πρώτα συνεργάστηκε στενά με το ιατρικό επιτελείο του νοσοκομείου της Ρόδου στα τελικά στάδια της επιχείρησης.
Παρά την αίσια έκβαση της περιπέτειας και την άριστη συμπεριφορά της ομάδας παραλαβής, η μητέρα του παιδιού υπογράμμισε εμφατικά τον καταλυτικό ρόλο που έπαιξε η αμετακίνητη στάση των Ελλήνων ιατρών καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης.
Σύμφωνα με την εκτίμησή της, χωρίς τη δική τους αποφασιστική και δυναμική παρέμβαση απέναντι στους αυστηρούς οικονομικούς περιορισμούς που προσπάθησαν να επιβάλουν οι ξένοι ασφαλιστικοί φορείς, η διαχείριση της επιστροφής θα είχε λάβει εντελώς διαφορετική τροπή με αρνητικές συνέπειες.
Η ίδια επεσήμανε μάλιστα πως, από συζητήσεις που ακολούθησαν, διαπίστωσε πως ανάλογες δυσκολίες κατά τον επαναπατρισμό αντιμετωπίζουν και άλλοι συμπατριώτες της όταν προκύπτουν σοβαρά ιατρικά ζητήματα στο εξωτερικό.
Ο δήμαρχος Λειψών, λαμβάνοντας αυτό το μήνυμα, εξήρε δημόσια την τεράστια αξία των ανθρώπων που υπηρετούν το λειτούργημά τους με βαθιά προσήλωση στην ανθρώπινη ζωή.
Στην κατακλείδα του κειμένου της, η ξένη υπήκοος εξέφρασε την ισχυρή ελπίδα πως ο γιος της θα αναρρώσει πλήρως και σύντομα θα μπορέσουν να ταξιδέψουν ξανά στα Δωδεκάνησα.
Στόχος της οικογένειας είναι να επιστρέψουν στο νησί για να ευχαριστήσουν δια ζώσης όλους τους τοπικούς φορείς, τους υγειονομικούς και τους πολίτες που τους παρείχαν ασφάλεια.
