Τίτλους τέλους σε μια έντονη φημολογία που αναπτύχθηκε τα τελευταία εικοσιτετράωρα στη γερμανική πρωτεύουσα έβαλε η ίδια η Angela Merkel, ξεκαθαρίζοντας τις προθέσεις της σχετικά με το ενδεχόμενο επιστροφής της στα κοινά.
Το γραφείο της πρώην καγκελαρίου προχώρησε σε κατηγορηματική διάψευση των σεναρίων που την ήθελαν να εξετάζει υποψηφιότητα για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της χώρας, αυτό του Ομοσπονδιακού Προέδρου (Bundespräsident), στις εκλογές που είναι προγραμματισμένες για τον Φεβρουάριο του 2027.
Η συζήτηση πυροδοτήθηκε από δημοσιεύματα στον γερμανικό Τύπο, και συγκεκριμένα από πληροφορίες που επικαλέστηκε η εφημερίδα Bild, σύμφωνα με τις οποίες κύκλοι εντός της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) συζητούσαν το ενδεχόμενο μιας τέτοιας υποψηφιότητας.
Η προοπτική αυτή είχε αρχίσει να δημιουργεί πολιτικές αναταράξεις στο Βερολίνο, καθώς η Angela Merkel, τέσσερα χρόνια μετά την αποχώρησή της από την Καγκελαρία, παραμένει μια προσωπικότητα με ευρεία αποδοχή, ικανή να επηρεάσει τις ισορροπίες.
Ο ρόλος των Πρασίνων και η πίεση στον Friedrich Merz
Το σενάριο που κυκλοφόρησε εμφάνιζε μια ιδιαίτερη πολιτική πολυπλοκότητα, καθώς ενέπλεκε άμεσα το κόμμα των Πρασίνων.
Σύμφωνα με τις διαρροές, υπήρχε η πιθανότητα η υποψηφιότητα της Merkel να μην προταθεί από το ίδιο της το κόμμα, αλλά από τους Πρασίνους ή συγκεκριμένα από τον Cem Özdemir, κορυφαίο στέλεχος και υπουργό, ο οποίος διατηρεί πολιτικό έρεισμα στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργούσε σοβαρό στρατηγικό πρόβλημα στον Friedrich Merz.
Ο ηγέτης του CDU θα βρισκόταν εγκλωβισμένος σε μια δύσκολη πολιτική εξίσωση: από τη μία πλευρά, θα ήταν παράδοξο να μην στηρίξει μια υποψηφιότητα που προέρχεται από την πολιτική του οικογένεια.
Από την άλλη, το γεγονός ότι η πρόταση θα μπορούσε να προέλθει από πολιτικούς αντιπάλους, αξιοποιώντας τη δημοφιλία της Merkel στον χώρο του κέντρου και των Πρασίνων, θα τον έφερνε σε εξαιρετικά άβολη θέση.
Οι σχέσεις των δύο κορυφαίων στελεχών της κεντροδεξιάς έχουν ιστορικό φορτίο. Η πολιτική κυριαρχία της Angela Merkel στις αρχές της δεκαετίας του 2000 είχε οδηγήσει στον παραγκωνισμό του Friedrich Merz, με κομβικό σημείο την απομάκρυνσή του από την ηγεσία της κοινοβουλευτικής ομάδας το 2002.
Παρότι και οι δύο ανήκουν στην ίδια πολιτική παρατάξη, οι εσωκομματικές ισορροπίες παραμένουν λεπτές.
Εναλλακτικές υποψηφιότητες και το οριστικό «όχι»
Πριν από την επίσημη διάψευση, στο τραπέζι των συζητήσεων είχαν πέσει και άλλα ονόματα από τον χώρο της κεντροδεξιάς, όπως αυτό της Karin Prien, υπουργού Παιδείας στο Σλέσβιγκ-Χολστάιν, και της Julia Klöckner, ταμία του κόμματος
. Ωστόσο, η περίπτωση της Klöckner θεωρείται ότι θα συναντούσε δυσκολίες στην εξασφάλιση της απαραίτητης συναίνεσης από άλλα κόμματα, όπως το SPD και οι Πράσινοι, λόγω της στενής πολιτικής της εγγύτητας με τον Friedrich Merz.
Η εκλογή Προέδρου στη Γερμανία απαιτεί ευρύτερες συναινέσεις στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση, καθιστώντας την υπερκομματική αποδοχή κρίσιμο παράγοντα.
Η έντονη φημολογία ανάγκασε το γραφείο της πρώην καγκελαρίου να αντιδράσει άμεσα, κλείνοντας το θέμα πριν λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις.
Μιλώντας στην εφημερίδα Tagesspiegel, εκπρόσωπος της Angela Merkel ξεκαθάρισε το τοπίο με μια λακωνική αλλά σαφή δήλωση για το ενδεχόμενο υποψηφιότητάς της: «Αυτό αποκλείεται».
