Μόναχο – Μια συνηθισμένη βόλτα σε πάρκο της βαυαρικής πρωτεύουσας εξελίχθηκε σε δαπανηρή δικαστική περιπέτεια για μια ιδιοκτήτρια σκύλων, η οποία καλείται πλέον να πληρώσει σχεδόν 3.000 ευρώ. Η απόφαση του Αστικού Δικαστηρίου του Μονάχου ήρθε να διευθετήσει τη διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ δύο γυναικών, όταν τα κατοικίδιά τους ενεπλάκησαν σε άγριο καυγά, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό της μίας εκ των δύο.
Το περιστατικό έλαβε χώρα όταν η ενάγουσα προσπάθησε να χωρίσει τον δικό της σκύλο από τα δύο ζώα της κατηγορούμενης, ράτσας Rhodesian Ridgeback, τα οποία είχαν αρχίσει να συμπλέκονται. Κατά την προσπάθειά της να επέμβει, η γυναίκα τραυματίστηκε στο γόνατο και στο μικρό δάχτυλο του δεξιού της χεριού. Ο τραυματισμός αυτός είχε ως άμεση συνέπεια την ακύρωση προγραμματισμένων διακοπών, γεγονός που εκτόξευσε τις οικονομικές απαιτήσεις, καθώς ζητήθηκε κάλυψη ακυρωτικών εξόδων ύψους άνω των 2.100 ευρώ, πέραν της αποζημίωσης για ηθική βλάβη.
Η «δυναμική αγέλης» και η κατανομή ευθύνης
Το δικαστήριο, εξετάζοντας τα δεδομένα, κατέληξε σε μια απόφαση που επιμερίζει την ευθύνη, ρίχνοντας όμως το μεγαλύτερο βάρος στην πλευρά της κατηγορούμενης. Συγκεκριμένα, οι δικαστές έκριναν ότι η ιδιοκτήτρια των Rhodesian Ridgeback φέρει τα δύο τρίτα της ευθύνης, ενώ η ενάγουσα το ένα τρίτο. Η τελική ετυμηγορία υποχρεώνει την εναγόμενη να καταβάλει αποζημίωση ύψους 1.467,84 ευρώ για υλικές ζημιές και επιπλέον 1.500 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη.
Το σκεπτικό της απόφασης παρουσιάζει ιδιαίτερο νομικό ενδιαφέρον, καθώς βασίστηκε στην αρχή της αντικειμενικής ευθύνης (Gefährdungshaftung) που προβλέπει ο γερμανικός αστικός κώδικας (§ 833 BGB). Σύμφωνα με το δικαστήριο, ο κίνδυνος που απορρέει από τη φύση του ζώου υλοποιήθηκε τη στιγμή της συμπλοκής. Καθοριστικό ρόλο στην απόφαση έπαιξε το γεγονός ότι η κατηγορούμενη είχε υπό την επίβλεψή της δύο μεγαλόσωμα σκυλιά. Το δικαστήριο έκρινε ότι η ταυτόχρονη παρουσία δύο ζώων δημιουργεί μια «αυξημένη δυναμική αγέλης», η οποία από μόνη της ενισχύει τον βαθμό επικινδυνότητας και συνεπώς την ευθύνη της κατόχου έναντι της ενάγουσας που είχε μόνο έναν σκύλο.
Ασαφείς συνθήκες και η σημασία του λουριού
Κατά την ακροαματική διαδικασία, οι περιγραφές των δύο πλευρών για το πώς ξεκίνησε το περιστατικό ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες. Η ενάγουσα ισχυρίστηκε ότι τα σκυλιά της κατηγορούμενης έδειξαν επιθετική συμπεριφορά ενώ ήταν δεμένα, ενώ ο δικός της σκύλος ήταν ήρεμος. Από την πλευρά της, η κατηγορούμενη υποστήριξε ότι ο σκύλος της ενάγουσας πετάχτηκε ξαφνικά από θάμνους και πλησίασε τα δικά της ζώα από πίσω. Το δικαστήριο δήλωσε αδυναμία να εξακριβώσει ποια εκδοχή ανταποκρινόταν πλήρως στην πραγματικότητα, καθώς και οι δύο πλευρές κρίθηκαν αξιόπιστες.
Παρά την αβεβαιότητα για την έναρξη του καυγά, το γεγονός ότι ο σκύλος της ενάγουσας δεν φορούσε λουρί δεν λειτούργησε επιβαρυντικά εις βάρος της. Οι δικαστές επεσήμαναν ότι, τη στιγμή της τελικής σύγκρουσης, και τα σκυλιά της κατηγορούμενης βρίσκονταν επίσης ελεύθερα, χωρίς λουρί. Ως εκ τούτου, οι κίνδυνοι που αναμετρήθηκαν θεωρήθηκαν ισοδύναμοι ως προς αυτό το σκέλος, με την πλάστιγγα να γέρνει τελικά εις βάρος της κατηγορούμενης λόγω του αριθμού και του μεγέθους των ζώων της.
